یک دنیا حرف ناگفتنی و یک بغل تنهایی ودلتنگی...
یك ستاره می تواند راهنمای قایق گمگشته ای باشد،
یك واژه می تواند در برگیرنده هدفی باشد،
یك رای می تواند سرنوشت ملتی را عوض كند،
یك شمع می تواند سیاهی را به در كند،
یك گام می تواند آغازگر یك سفر دور و دراز باشد،
یك كلمه می تواند آغازگر یك دعا باشد،
یك نوازش می تواند نشان دهنده ی مهر و محبت باشد،
یك قلب می تواند بر حقیقت واقف باشد،
یك زندگی می تواند تحولی ایجاد كند،
می بینی كه همه و همه به تو بستگی دارد...
آن دم که مرا می زده بر
خاک سپارید
زیر کفنم خمره ای از باده
گذارید
تا در سفر دوزخ از این
باده بنوشم
بر خاک من از ساقه انگور
بکارید
آن لحظه که با دوزخیان
کنم ملاقات
یک خمره شراب ارغوان برم به سوغات
هرقدر که در خاک ننوشیدم از این
باده صافی
بنشینم و با دوزخیان کنم
تلافی
جز ساغر و و پیمانه
ساقی نشناسم
بر پایه پیمانه و شادی است اساسم
گر همچو
همای از عطش عشق بسوزم
از آتش دوزخ نهراسم
نهراسم
آن دم که مرا می زده بر
خاک سپارید
زیر کفنم خمره ای از باده
گذارید
تا در سفر دوزخ از این
باده بنوشم
بر خاک من از ساقه انگور
بکاری
ساقی امشب باده در پیمانه کن
زلف ِ بی تابم بگیر و شانه کن
لب به لب ، پُر کن ؛ سبو اندر سبو
شرح ِ این پیمانه را افسانه کن
تا ببینی روی ِ معشوقت به جام
شمع ِ دل ؛ روشن در این میخانه کن
چند خواهی زین حریفان ، ادعا
رحمتی بر عندلیب ِ خانه کن
مرغ حق گوید به جانت ، این ندا
آتشی برگیر و دل پروانه کن
مطربا ، امشب به دَف ، غوغا نما
با سماعت ، آسمان دیوانه کن
می نویسم همیشه از تو ، از عشق ، از غریبی و از فصل آشنای پاییز
و می نشینم پشت پنجره دلتنگی به بهانه آن باران رویایی که عطرش مرا سرمست کند
و به تقدس این عشق ، می گریم همراه باران
و به انتظار می نشینم به امید پاییزی که در آن
با تو بودن را بیشتر احساس کنم ...!
زمستانی سرد \"کلاغ\" غذا نداشت تا جوجه هاشو سیر کنه
گوشت بدن خودشو میکند و میداد به جوجه هاش میخوردند
زمستان تمام شد
و کلاغ مرد
بچه هاش که نجات پیدا کردند
گفتند :
آخيش خوب شد مرد ، راحت شدیم از این غذای تکراری
\
"این است واقعیت تلخ روزگار ما !
کشاندنت به خواری؟ به رویش نیاور!!!
خطا کرده آری؟ به رویش نیاور!
اگر قلب آیینه ات را شکسته تو قدر غباری به رویش نیاور!!!
روزگاریست همه عرض بدن میخواهند
همه از دوست فقط چشم و دهن میخواهند
دیو هستند ولی مثل پری می‌پوشند
گرگ‌هایی که لباس پدری می‌پوشند
آنچه دیدند به مقیاس نظر می‌سنجند
عشق را همه با دور کمر می‌سنجند
خب طبیعی ست که یک روزه به پایان برسد
عشق‌هایی که سر پیچ خیابان برسد
تسبیح می شوم زیر انگشتانت....
دانه دانه می رانیم تا.... خودت را بالا ببری..
مهرآفرینا!
سجاده ام را به سمت قبله نیاز می گشایم
تا ذره ذره وجودم را به معراج
نگاهت، پرواز دهم
می ایستم به قامت دربرابرت تاعظمتت راسپاس گویم
به رکوع می روم تا بزرگی ات را به یاد بیاورم
و به سجده می افتم تا بر بندگی ام مهر عشق بزنم…
چه آرامش پایان ناپذیری در نگاه توست
چه لحظه های مهرافروزی در ذکر یاد ت…
پروردگارا! دستان دعایم را
به عرش الهیت برسان ،
دلم را به حلاوت دوستیت
و چشمان باران زده ام رابه دیدارت
نورانی گردان .
ورود کاربران
خوش آمدید! لطفا وارد حساب خود شوید