˙·٠•● تنهاتــــرین ســـردار●•٠·˙

تقدیم به او که نبود ولی حس بودنش بر من شوق زیستن

داد دلم برای کسی تنگ است که آفتاب صداقت را به

میهمانی گلهای باغ می آورد و گیسوان بلندش را به

باد می داد و دست های سپیدش را به آب می بخشید و شعر

های خوشی چون پرنده ها می خواند .

0000000000000000000000000000000
0000000777770000000777770000000
0000077777777700077777777700000
0000777777777770777777777770000
0000777777777777777777777770000
7777770000ولنتاین مبارک00007777777
0000077777777777777777777700000
0000007777777777777777777000000
0000000077777777777777700000000
0000000000777777777770000000000
0000000000000777770000000000000
0000000000000007000000000000000

برای همسایه‌ای که نان مرا ربود، نان

برای دوستی که قلب مرا شکست ، مهربانی

برای آنکه روح مرا آزرد ، بخشایش

و

برای خویشتن خویش آگاهی و عشق آرزو دارم

دوست داشتن را از مادرم آموختم ،

از او که تمام داراییش را برای شادی ما به تاراج گذاشت و هیچ نگفت ...

او تمام جوانیش را به ما بخشید !!!

ارزشمندترینش را....!

شاعر از كوچه مهتاب گذشت

ليك شعرى نسرود نه كه سرگشته نبود نه كه معشوقه نداشت

كوچه  سالهاست دگر كه خيابان شده بود

.

.

.

اینگونه نگاه کنيد...


مرد را به عقلش نه به ثروتش

.

زن را به وفايش نه به جمالش

.

دوست را به محبتش نه به کلامش

.

عاشق را به صبرش نه به ادعايش

.

مال را به برکتش نه به مقدارش

.

خانه را به آرامشش نه به اندازه اش

.

اتومبيل را به کاراییش نه به مدلش

.


دانشمند را به علمش نه به مدرکش

.

مدير را به عمل کردش نه به جایگاهش

.

نويسنده را به باورهايش نه به تعداد کتابهايش

.

شخص را به انسانيتش نه به ظاهرش

.

التماس مال دیروز بود...

مال وقتی که بچه بودیم

امروز........

می خواهی بروی؟

خوب برو......

خداحافظ.