˙·٠•● تنهاتــــرین ســـردار●•٠·˙

روزگاریست همه عرض بدن میخواهند

همه از دوست فقط چشم و دهن میخواهند

دیو هستند ولی مثل پری می‌پوشند

گرگ‌هایی که لباس پدری می‌پوشند

آنچه دیدند به مقیاس نظر می‌سنجند

عشق‌ را همه با دور کمر می‌سنجند

خب طبیعی ست که یک روزه به پایان برسد

عشق‌هایی که سر پیچ خیابان برسد

تسبیح می شوم زیر انگشتانت....

دانه دانه می رانیم تا.... خودت را بالا ببری.. 

مهرآفرینا!

سجاده ام را به سمت قبله نیاز می گشایم

تا ذره ذره وجودم را به معراج

نگاهت، پرواز دهم

می ایستم به قامت دربرابرت تاعظمتت راسپاس گویم

به رکوع می روم تا بزرگی ات را به یاد بیاورم

و به سجده می افتم تا بر بندگی ام مهر عشق بزنم…

چه آرامش پایان ناپذیری در نگاه توست

چه لحظه های مهرافروزی در ذکر یاد ت…

پروردگارا! دستان دعایم را

به عرش الهیت برسان ،

دلم را به حلاوت دوستیت

و چشمان باران زده ام رابه دیدارت

نورانی گردان .

  به دريـــــــــــــــا بزن ... قايقتـــــــــــــ مي شوم....

حقيـــــــــــــــــــــــــــرم.... ولي لايقتــــ مي شوم...

من... عاشق شدن را بلــــــــــــــــــــد نيستم....

تو يادم بــــــــــــــــــــده ... عاشقت مي شوم....
.

 بیادتان می آروم تا همیشه بدانید زیباترین منش آدمی محبت اوست ، پس محبت کنید چه به دوست چه به دشمن ، که دوست را بزرگ کند و دشمن را دوست (کوروش بزرگ)

بهترین زندگی برای کسانی است که نیک بیاندیشند وپارسایی را سرلوحه زندگی خود کنند.(زرتشت)

شریف ترین دل‌ها، دلی است که اندیشه آزار کسان در آن نباشد.(زرتشت)

امروز، امروز است

امروز صبح اگر از خواب بیدار شدی و دیدی ستاره ها

در آسمان نمی تابند،ناراحت نشو، حتما دارن

با تو قایم باشک بازی می کنن، پس با آنها بازی کن

امروز هر چقدر بخندی و هر چقدر عاشق باشی،

از محبت دنیا کم نمیشه پس بخند وعاشق باش

امروز هر چقدر دل ها را شاد کنی،

کسی به تو خرده نمی گیره، پس شادی بخش باش

امروز هر چقدر نفس بکشی،

جهان با کمبود اکسیژن روبه رو نمی شه،

پس از اعماق وجودت نفس بکش،

امروز هر چقدر آرزو کنی،

چشمه آرزوهات خشک نمیشه، پس آرزو کن

امروز هر چقدر خدا را صدا کنی، خدا خسته نمیشه،

پس صدایش کن او منتظر توست

او منتظر آرزوهایت، خنده هایت، گریه هایت

ستاره شمردن هایت و عاشق بودن هایت است

امروز، امروز است، امروز جاودانه است

و امروز زیبا ترین روز دنیاست...  

دیروز شیطان را دیدم. در حوالی میدان بساطش را پهن كرده بود؛

فریب می‌فروخت.

مردم دورش جمع شده‌ بودند،‌ هیاهو می‌كردند و هول می‌زدند و بیشتر می‌خواستند.

توی بساطش همه چیز بود: غرور، حرص،‌دروغ و جنایت ،‌ جاه‌طلبی و ...

هر كس چیزی می‌خرید و در ازایش چیزی می‌داد.

بعضی‌ها تكه‌ای از قلبشان را می‌دادند و بعضی‌ پاره‌ای از روحشان را.

بعضی‌ها ایمانشان را می‌دادند و بعضی آزادگیشان را.

شیطان می‌خندید و دهانش بوی گند جهنم می‌داد. حالم را به هم می‌زد.

دلم می‌خواست همه نفرتم را توی صورتش تف كنم.

انگار ذهنم را خواند. موذیانه خندید و گفت: من كاری با كسی ندارم،

‌فقط گوشه‌ای بساطم را پهن كرده‌ام و آرام نجوا می‌كنم.

نه قیل و قال می‌كنم و نه كسی را مجبور می‌كنم چیزی از من بخرد. می‌بینی!

آدم‌ها خودشان دور من جمع شده‌اند.

جوابش را ندادم. آن وقت سرش را نزدیك‌تر آورد و گفت‌:

البته تو با اینها فرق می‌كنی.

تو زیركی و مومن. زیركی و ایمان، آدم را نجات می‌دهد.

اینها ساده‌اند و گرسنه. به جای هر چیزی فریب می‌خورند.

از شیطان بدم می‌آمد. حرف‌هایش اما شیرین بود. گذاشتم كه حرف بزند و

او هی گفت و گفت و گفت.

ساعت‌ها كنار بساطش نشستم تا این كه چشمم به جعبه‌ی عبادت افتاد

كه لا به لای چیز‌های دیگر بود

دور از چشم شیطان آن را برداشتم و توی جیبم گذاشتم.

با خودم گفتم: بگذار یك بار هم شده كسی، چیزی از شیطان بدزدد.

بگذار یك بار هم او فریب بخورد.

به خانه آمدم و در كوچك جعبه عبادت را باز كردم.

توی آن اما جز غرور چیزی نبود.

جعبه عبادت از دستم افتاد و غرور توی اتاق ریخت.

فریب خورده بودم، فریب. دستم را روی قلبم گذاشتم،‌نبود!

فهمیدم كه آن را كنار بساط شیطان جا گذاشته‌ام.

تمام راه را دویدم. تمام راه لعنتش كردم. تمام راه خدا خدا كردم.

می‌خواستم یقه نامردش را بگیرم.

عبادت دروغی‌اش را توی سرش بكوبم و قلبم را پس بگیرم.

به میدان رسیدم، شیطان اما نبود.

آن وقت نشستم و های های گریه كردم. اشك‌هایم كه تمام شد،‌

بلند شدم تا بی‌دلی‌ام را با خود ببرم كه صدایی شنیدم،

صدای قلبم را

و همان‌جا بی‌اختیار به سجده افتادم و زمین را بوسیدم.

به شكرانه ی قلبی كه پیدا شده بود.
 

 دریای چشمانم پذیراست تو را

تو را مهیاست . . .

به پهنای زندگی ، سادگی

به پهنای عشق

به پهنای آن خلاصه ی کلام

دوست میدارمت !

دریای چشمانم را تو

میتوانی به یک نفس بپیمایی . . .

در دریای چشمانت پذیرا باش

تو ی ِ قابل

من ِ ناقابل را . . .

 روزی دوستی از ملانصرالدین پرسید : ملا ، آیا تا بحال به فکر ازدواج افتادی ؟
ملا در جوابش گفت : بله ، زمانی که جوان بودم به فکر ازدواج افتادم
دوستش دوباره پرسید : خب ، چی شد ؟
ملا جواب داد : بر خرم سوار شده و به هند سفر کردم ، در آنجا با دختری آشنا شدم
که بسیار زیبا بود ولی من او را نخواستم ، چون از مغز خالی بود
به شیراز رفتم : دختری دیدم بسیار تیزهوش و دانا ، ولی من او را هم نخواستم ،
چون زیبا نبود
ولی آخر به بغداد رفتم و با دختری آشنا شدم که هم بسیار زیبا و همینکه ، خیلی
دانا و خردمند و تیزهوش بود . ولی با او هم ازدواج نکردم
دوستش کنجاوانه پرسید : چرا ؟
ملا گفت : برای اینکه او خودش هم به دنبال چیزی میگشت ، که من میگشتم