یک دنیا حرف ناگفتنی و یک بغل تنهایی ودلتنگی...
قرینه است
این درخت آن درخت
بر آبی بی انتهای بالاتر
تنها جای تو خالی ست
سبزه قبای خواب ُ خیال من
و دوباره خش خش گربه ی یاد تو
که به حیاط دلم برگشته است
می نشینم
و در جمعیت نیمه روشن آن سوی پنجره
در ایستگاه دنبال کسی شبیه تو می گردم
و خوب می دانم که کسی کـَـس نمی شود
زیرا هیچ انسانی قادر به ادامه انسانی دیگر نیست
پس بازی ها فقط یک بازی اند ُ همین
با این وجود کسی شبیه تو را پیدا می کنم
و از او دور می شوم
و هر چه دورتر می شوم
شباهتش به تو بیشتر و بیشتر می شود
و باز سکوت
خنده ام می گیرد وقتی پس از مدت ها بی خبری بی آنکه سراغی از این دل آواره بگیری
می گویی:دلم برایت تنگ است
یا مرا به بازی گرفته ای
یا معنی واژه هایت را خوب نمی دانی...
دلتنگی ارزانی خودت من دگر دلم را به خداسپرده ام
می خواهم گریه کنم!
وقتی که زبانت می گیرد
و مرا- لحظه ای- "شما" خطاب می کنی
"من"فاصله "شما"را با "تو"
چگونه باید پر کنم؟
از "تو" بدم می آید!
ببخشید!
از واژه ی "تو"
چه می شد اگر همه شعر های "من"
با "تو "آغاز نمی شد؟!
نازنینم!
تو سنگی!
و من یک تکه شیشه!
"سنگ بودن تو" شاید که شوخی باشد
"ولی شکستن من"
جدی است!
...دیگر نمی خواهم ببینمت! "عکس خیالی تو" کافی ست در قاب دلم...
دوست داشتنش را بیشتر باور دارم
وقتی "دستانش"را لمس نمی کنم
با من حرف نمی زنی؟باشد
پاسخ پرسشم نمی دهی؟باشد
می نویسم روی کاغذ.اما جوابم را بده
"دوستم داری"؟
تو هم تکرار کن روی کاغذ که :"دوستم داری؟!"
می ترسم
می ترسم که بازی تمام شود!
-لحظه ی دیدار-
دستانم را پنهان می کنم
مبادا بفهمی
همه چیزم را باخته ام!
گاهی
زندگی یعنی
دوست داشتن تو
بی هیچ امیدی !!!
صندلی خالی ...
لیوانهای پر از شراب گلهای تازه ...
سیگارهای نیمه ...
تو رفته ای یا هنوز نیامده ای ؟!!!
ورود کاربران
خوش آمدید! لطفا وارد حساب خود شوید