˙·٠•● تنهاتــــرین ســـردار●•٠·˙

برای فرزند عزیزم از بین تمام اسباب بازیها یک بادکنک می خرم چون

بازی با بادکنک خیلی چیزا رو به بچه یاد میده.

بهش یاد میده که باید بزرگ باشه اما سبک، تا بتونه بالاتر بره.

بهش یاد میده که چیزای دوست داشتنی می‌تونن توی یه لحظه،

حتی بدون هیچ دلیلی و بدون هیچ مقصری از بین برن، پس نباید زیاد بهشون وابسته بشه.

و مهم‌تر از همه بهش یاد میده که وقتی چیزی رو دوست داره نباید اون قدر بهش نزدیک بشه و بهش فشار بیاره که راه نفس کشیدنش رو ببنده، چون ممکنه برای همیشه از دستش بده

مادر !

ببین‌ که‌ خسته‌ام‌....تنها و دل‌ شکسته‌ام‌

مثل‌ زمونه بچّه‌گی‌.....کنارِ تو نشسته‌اَم‌ .

مادر....نگاهی‌ کن‌ به‌ من‌

ساکت‌ نمون‌....حرفی‌ بزن‌

از بی‌وفایی‌هام‌ بگو.....از تلخیِه تنها شُدن‌ .
 

یک نـخ آرامش دود می کنم.....

بـه یادِ نا آرامیهایی که از سر و کـول دیروزم بالا رفتـه اند

یک نـخ تــنهایـی....به یاد تمام دل مـشغولیهایم...

یک نخ سکوت.....به یاد حرفهایی که همیشه قــورت داده ام

یک نخ بغض.....به یاد تمام اشکــهای نریخته

کمی زمان لطفا !!

بـه اندازه یک نخ دیگر

بـه اندازه قدمهای کوتاه عـقربه

یک نخ بیـشتر تا مــرگِ این پاکـت نمــانده .
 

گآه فکر کردن بـﮧ بعضے هآ

ناخود آگآه لبخند روے لبآت میشونـﮧ

چقدر دوس دآرم این لبخند هآے بیگآه رو…

کفشـــ هآیمـــ كــﮧ جفتـــ میےشوב،

دلمـــ هوآے رفتـטּ میکنـــב؛

کودکآنــﮧ بیقرآر تو میشومـــ،

بی آنکـــﮧ فکرکنمـــ בلتنگـــــ مـטּ هستے یا نه…

حکـــــــــــــــــــــایت من…

حکایت کسی بود که عاشق دریا بود اما قایقـــــــــــــــــــــی نداشت…

دلباخته سفر بود اما همسفـــــــــــــــــــــر نداشت…

حکایت کسی بود که زجر کشید اما ضجـــــــــــــــــــــه نزد…

زخم داشت اما ننالیـــــــــــــــــــــد…

گریه کرد اما اشک نریخـــــــــــــــــت…

حکایت من حکایت کسی بود کـــــــــــــــــــــه…

پر از فریاد بود اما سکوت کرد تا همه ی صداها را بشنـــــــــــــــــــــود…

به عَقبــــ کـﮧ بَرمیگردے...

مُتوجه میشے کـِﮧ جاے بَعضیا

اَلآن که تو زندگیتــــ خالے نیس هیچ...

اون موقَعشَم زیادے بوده...