بـایـد کـسـی را پـیـدا کـنـم
 کـه دوسـتـم داشـتـه بـاشـد (!)
 آنـقـدر کـه یـکـی از ایـن شـب هـای لـعـنـتـی
 
  آغـوشـش را بـرای مـن و یـک دنـیـا خـسـتـگـی اَم بـگـشـایـد...
 
  هـیـچ نـگـویـد!     هـیـچ نـپـرسـد...  
  فـقـط مـرا در آغـوش بـگـیـرد...
 
بـعـد هـمـانـجـا بـمـیـرم...