چشمانم را نگاه نکن که بوی اشک میدهند

به لبهایم بنگر که ته مانده ی لبخندم را رویش مینشانم

تا ذره ای تردید برای ماندن نداشته باشی

برو!!!

من به همین خاطرات کبود تنیده بر وجودم دل خوشم...

 خیاط ماهری شده ام

از بس که بر تن غصه هایم لباس لبخند پوشاندم

کسی نمیداند غوغای درونم را

من سالهاست نبودنت را درد میکشم...

 بغض های نطفه بسته در گلویم را سکوت میکنم

وجودم آبستن نبودن های توست

نمیدانم از این نبودن هایت چگونه فارغ شوم...

 خدایا!! این فصل زندگیم را ورق بزن

وقتی اویی نیست که خاطراتم را نوازش کند...