آرِزو کَردم اِی کــآش هَم اَکنـ ـون هَمچون مَسـیح

بـی دِرَنگ، آسِمان اَز رویِ زَمین بَــرَم دارَد . . .

یا لــ ـ ــااَقـَل هَمچون قـارون،

زَمین دهـَن بُـگشایَد و مَــرا دَر خـود فـُـرو بَـلعد.

امـ ـــا ـ ـ ـ نـَـــه،

مَن نَه خوبــ یِ عیسی را داشتَم وَ نَه بَـــدی قـ ارون را

.مَن یِکــ "مـُتِوسطِ" بی چـآره بودم وُ ناچار،

مَحکـوم کهــ پَس اَز آن نیـز "بـاشَم و زِندگـی کـُنم"

نَــه، بـاشَم وُ زِندِه بِــمانَمــ ـ ــ ـ

وَ دَر این وادیِ "حِیــرَت" پـُرهول و ُبیهودِگیِ سَرشـ ـار، گـُمباشَم. . .

و هَمچُون دانهــ ای کــه شور و شُوق هایِ روییـدَن در دَرونَش خامــ ـوش می میرد . .

و آرزوهای سَب ــ ـــــز دَر دِلَش می پَژمُرد،

دَر بَرزَخِ شومــــِ این "پیدایِ زشت"

آن "ناپیـــدای زیبــا"، خُرد گــَردَم . . .

کـِه این سَرگــُذشتِ دَردناک و سرنِوشتِ بــــی حاصِل مـآست.

در بَرزخ دو سَنگ این آسیــایِ بـی رَحمی که...

" زنــدگــــــ ـ ... ـ ــــــی "

نآم دارَد !!!